| Tar님의 프로필ⓡ-ⓨ-ⓤ-ⓜ-ⓐ사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
ⓡ-ⓨ-ⓤ-ⓜ-ⓐl►... Don't judge me from what i posess...◄l
2월 4일 Me myself and Progress
เคยมีคนตั้งข้อสงสัยว่าบทละครเก่าแก่เรื่องหนึ่ง ไม่ใช่ผลงานของเชคสเปียร์ เราจะพิสูจน์ข้อสงสัยนี้ได้อย่างไร
อะไรบางอย่างอาจบอกเราได้ว่างานเขียน...แต่ละชิ้นต่างกัน สิ่งนั้นแม้มองไม่เห็น แต่สำคัญ เหมือนลมหายใจของบทกวี
นักวิทยาศาสตร์อธิบายสิ่งที่มองไม่เห็น ด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น สิ่งนั้นเรียกว่า สถิติ หากเราไปเดินตลาดในวันพรุ่งนี้ สถิติ อาจบอกเราไม่ได้ว่าแม่ค้าคนไหน ใส่เสื้อสีเขียว แต่บอกได้ว่าแม่ค้าราวกี่คนที่ใส่เสื้อสีเขียว
นักสถิติ ผ่างานเขียนทุกเรื่องของเชคสเปียร์มาตรวจสอบอย่างละเอียด...พบว่า คำ 14,376 คำ ปรากฎเพียงครั้งดียวในเรื่อง 4,343 คำ ปรากฏสองครั้ง 2,292 คำ ปรากฏสามครั้ง ตังเลขทางสถิติเหล่านี้พอจะบอกเราได้ ว่าสไตล์การเขียนแบบไหนเป็นของเชดสเปียร์
เชคสปียร์ คงไม่รู้ตัว ว่าสัดส่วนการใช้คำแบบนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิด รสชาติแบบเชคสเปียร์
ถ้าคำพูดของเราสามารถถอดรหัสได้แบบงานเขียนของเชคสเปียร์ เราอาจพบว่า..... ทุกคำที่เราพูดออกมา ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ มันได้ถูกคิดและควบคุมโดยอะไรบางอย่างไว้แล้ว
เราต่างมีจังหวะและส่วนผสมของตัวเอง ไม่ต่างจากการหายใจ การเต้นรำของหัวใจที่ไม่ซ้ำใคร
บางคนอาจนินทาชาวบ้าน 1 ครั้ง ต่อการพูด 500 คำ บางคนพูดคำหยาบ 1 ครั้ง ต่อการพูด 20 คำ บางคนเงียบ เมื่อพูดไปได้ 5,000 คำ
ในคน 1 ล้านคน อาจมี 1 คนไม่เคยพูดคำว่ารักเลย ตลอดชีวิต
หากใครได้อยู่ใกล้ๆ เขา โปรดอย่าเข้าใจผิดว่า...... เขาไม่เคยมีความรักให้ใคร
9월 16일 When film gives inspiration......til the end ว่ากันว่า หนังดีๆ ซักเรื่องสร้างแรงบันดาลใจได้มากจริงๆบางเรื่องดูได้ 10 นาทีก็หลับ
แต่บางเรื่องกลับนั่งนิ่งอยู่เป็น 10 นาทีทั้งที่มันจบไปแล้ว
เพราะอะไรทำให้เป็นอย่างนี้น้า.....(หรือ เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย อิอิ)
เราเองก็เป็นอีกคนที่ เรียกว่า "พวกอินจัด"
เวลาดูต้อง ถูกที่ ถูกเวลา และถูกคนด้วย
ที่สำคัญ คือ ถูกใจ
อย่างเช่นอันดับหนังในใจต่อไปนี้.....
if you love someone you say it, you say it right then, out loud. Otherwise the moment just... Passes you by
 My best friend's wedding.....จะมีหนังซักกี่เรื่องที่นางเอกต้องทำตัวเป็นนางร้ายเพื่อแย่งเอาความรักที่กำลังจะจากไป เข้าทำนองร้ายเพราะรัก จะให้ทำไงได้ คนเราก็อย่างงี้ "จะเห็นคุณค่าของบางอย่าง ก็เมื่อวันที่มันกำลังจะจากไป" และถ้าสื่งนั้นต้องจากไปจริงๆ ก็คงจะฝืนอะไรไปไม่ได้ ยิ่งยื้อ ยิ่งเหนื่อย คงได้แต่หวังว่า เหลือแต่ความทรงจำดีๆ ไว้ระหว่างทางแยกนี้ อย่างน้อยเราก็คงยิ้มได้ เมื่อเห็นคนที่เรารัก มีความสุข แม้จะทำได้ยาก ไม่หรอกมันทำแทบไม่ได้เลยต่างหาก ถ้าโลกนี้สร้างให้ความรักไม่ได้เกิดแค่ระหว่างสองคน มันก็คงไม่มีใครต้องเดินจากไป........ ...น่าใจหายเหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งที่เราวิ่งไล่ความรัก แล้วพบว่า คนที่เราวิ่งไล่ เขากำลังไปตามทางของเขา จนเราเหนื่อยหรือล้มลง แล้วหันมาพบว่า ไม่มีใครอยู่ข้างหลังเราแม้แต่คนเดียว และยิ่งเราวิ่งตามก็เหมือนกับยิ่งห่างกันออกไปเรื่อยๆ แต่ปล่อยเราไปเถอะ วันไหนที่เราเหนื่อยจนลุกไปต่อไม่ได้ เราก็จะหยุดอยู่กับความว่างเปล่าภายหลังเราเอง ถึงหนังเรื่องนี้จะจบแบบไม่ Happy ending ตามสูตรแต่เรากลับประทับใจในทางเลือกและการตัดสินใจในหนังที่เกิดขึ้น ก็นี่แหละมันต้องเป็นอย่างนี้ ยังไงก็ขอสดุดีแด่คนที่รู้ว่ารักเมื่อสายไป หุหุและกับคนที่กำลังรู้ใจตัวเองได้ทันเวลาก็รีบรักษาความรักนั้นไว้ซะ หรือจะปล่อยให้มันผ่านไป......
2월 9일 คิดถึงน้าเพื่อน.......... คำสั้นๆ ได้ใจความ(ที่ตามแต่ละคนจะคิดไป)
สำหรับบางคน คำนี้มีค่านัก รักเพื่อนว่ะ เพื่อนมาก่อน
กับบางคน มีมันเยอะละ ไม่ค่อยรู้สึกอะไร ช่างมัง
ส่วนบางคน กลับไม่ชอบคำนี้ด้วยซ้ำ...เป็นเพื่อนแล้วไง เป็นเพื่อนได้อะไร อะไรว้า แค่เพื่อนว่ะ!!!
เห็นมะ คำสั้นๆ ก็ทำให้เกิดอะไรได้หลายอย่าง
ถ้าไปตามโรงเรียนช่วงวันอำลา ก็ต้องเห็นเพื่อนที่กอดคอกันร้องไห้เหมือนจบไปแล้วจะไม่ได้เจอกันอีก
เรียนมากี่ปีไม่เคยกอดกัน บางคนทะเลาะกัน ก็มาคุยกันเอาวันนั้นแหละ
ถ้าบางวันเห็นใครเดินคอตกมา ไม่แน่ ว่ามันอาจถูกเพื่อนหักอกมา
แต่โทษใครได้ก็......เป็นเพื่อนกันมันก็ดีอยู่แล้ว
ดันทะลึ่งไปอยากเป็นมากกว่า....ไอ้แบบนี้ กินแห้วซะส่วนใหญ่ป่าว ไม่มีอะไร ก็แค่คิดถึงเพื่อน ทั้งเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ เพื่อนสนิทน้า
.......แค่นั้นแหละ(เพ้อเจงๆ)
 เพื่อน.....คงเหมือนดาวอย่างเขาว่าดาว....อยู่ตรงนั้นตลอดเวลา
แต่น่าเสียดายที่เราเห็นดาวได้เฉพาะบางเวลา......เท่านั้น!!!
ลอกและดัดแปลงจาก พระจันทร์พันดวง: ปราย พันแสง
 11월 9일 Rabbit & The Moon แผ่นผืนสีดำที่กว้างใหญ่ คงจะดูเดียวดายหากไม่มีเธอ กลางคืนฉันก็ได้แต่เหม่อ มองเธอเฝ้ามองเธออยู่ข้างเดียว ทั้งที่เป็นเพียงกระต่าย สิ่งที่หมายอยู่สูงเกินเอื้อมไป ได้แต่แหงนคอมอง เก็บความหวังไว้ในใจ เป็นกระต่าย.. แต่หมายจันทร์ แผ่นผืนสีดำที่กว้างใหญ่ มีดวงดาวมากมายเป็นร้อยพัน ดวงดาวต่างก็ล้อมรอบจันทร์ --อยากให้เป็นฉันที่อยู่ข้างเธอ-- ทั้งที่เป็นเพียงกระต่าย สิ่งที่หมายอยู่สูงเกินเอื้อมไป ได้แต่แหงนคอมอง เก็บความรักไว้ในใจ เป็นกระต่าย.. ที่หมายจันทร์  ครั้งแรกที่เห็นรูปนี้แล้วเหงา ๆ อ่ะ
พอได้อ่านแล้วก็เลิก เหงา แต่เป็นเศร้าแทน
ก็ไม่มีอะไร เห็นว่าอ่านแล้วทำให้มีความรู้สึกได้เยอะเลยเอามาลง
ตอนนี้เราเองก้อไม่ได้เป็นกระต่ายหรอกนะ
และก้อยังหาจันทร์ให้หมายไม่เจอเลยอ่ะ
แต่คิดดูอีกที เป็นกระต่ายเนี่ยก็ดีเหมือนกัน
จะเป็นไรไปหากจะต้องรัก แต่ทำอะไรไม่ได้ เก็บความรักไว้ในใจ
แต่กระต่ายตัวนี้ต้องอดทนไว้มากๆ
ทำใจไว้เถอะ แกมันอยู่บนดิน กระโดดสูงแค่ไหนก็ไปไม่ถึงจันทร์ เฮ้อ..
แต่ถ้าเราเป็นกระต่าย คงอึดขนาดนั้นไม่ได้
ความรักของเราคงหมดไปก่อนเพราะจันทร์ไม่หล่นลงมาซะที(แต่จันทร์ยังสวยอยู่เสมอ)
หรือถ้าจันทร์แค่คล้อยลงมาบ้าง
กระต่ายตัวนี้จะทำทุกทางเพื่อติดจรวดไปดวงจันทร์....เย้
 เคยให้ใคร ไปหมดไม่รู้ตัวบ้างป่าว
บางคนก็ไปแอบชอบคนนั้นแล้วทุ่มเททุกอย่าง
หลับหูหลับตาทำไป.....แล้วก็สุขอยุ่คนเดียว
บางคนก็เหมือนดิ้นรนอยากป็นเพื่อนกับอีกคนอยู่ฝ่ายเดียว
เป็นห่วง แล้วพอเป็นเพื่อนกัน.......แล้วก้สุขอยุ่คนเดียว
แต่ในความรู้สึกของคนที่ให้กะรับน่ะมันต่างกันแค่ไหนนักวะ
ถ้าเราเป็นคนที่ให้ แน่นอนว่าคงเต็มร้อย
คนที่รับล่ะ แค่รับไปรึป่าว หรือว่ารู้สึกอยู่บ้าง
บางครั้งเราก็สุขที่ได้หลอกตัวเองว่า.......
มันคงรู้ และใส่ใจเราบ้าง เห็นค่าเราบ้าง เราคงอิ่มสุดๆ
แต่บางครั้งมันก็ทำเหมือนกับว่าเรายันที่จะอยากให้มันเอง ถ้ามันไม่เห็นค่าบ้าง
.................คงไม่เป็นไร
ก็ใช่ มันไม่เป็นไรหรอก เรารู้แล้วว่า คนเราจะรักใครไม่ว่าคนรัก เพื่อน มิตรภาพ
มันควรมีช่องว่างบ้าง ทิ้งระยะห่าง
คนที่ให้คงรู้ๆ กันดี หัดตั้งความหวังไว้น้อยๆ แล้วจะดีเอง
ยังไงก็ขอบใจที่ยังเห็นค่ามันอยู่บ้าง
  10월 24일 10วันที่บ้านหนองผักแว่น
ได้มีโอกาสเดินทางไปฝึกภาคสนามของภาควิชา Commed ที่มหาสารคามตั้ง 10 วัน
หลังจากที่กลับมาแล้วก็เก็บเอาหลายสิ่งหลายอย่างกลับมาโดยไม่รู้ตัว
10 วันที่นั่นต่างจากทุกครั้งที่เคยไปเพราะไม่ใช่ไปเที่ยวหรือออกค่าย
แต่เป็นการไปฝึกภาคสนาม ดังนั้นก็ต้องมีการทำงานทั้งเดี่ยวทั้งกลุ่มเพื่อศึกษาชุมชนด้านต่างๆ
สิ่งแรกเลยที่ได้มาคือได้คุณตา คุณยายเพิ่มมาอีก 2 คน คือ ยายตุ๊ และ ตามาก
เราเป็นใครก็ไม่รู้ ก็ยังใจดีให้เรา กิน นอน อยู่บ้านร่วมกับตา ยาย
ก็อยากขอบคุณทั้งสองท่านอย่างมาก เสียงหัวเราะของคุณยายคุณตา...จะไม่ลืมเลย
คนแก่อะไรน่ารักชะมัด
อย่างอื่นที่เพิ่งจะรู้ว่าได้มาก็ตอนกลับมาแล้ว คือ มิตรภาพ
คน 12 คนจากต่างคณะ ต่างความคิดที่ต้องมาอยู่ด้วยกัน
แต่มันก็สนุกมากโดยไม่รู้ตัวแม้เวลาส่วนใหญ่จะหมดไปกับการนอนกลางวันและการกิน
การไปภาคสนามครั้งนี้ทำให้ได้รู้ในสิ่งที่เราไม่เคยรู้และเรียนรู้เพิ่มเติมในสิ่งที่เคยรู้
ที่สำคัญ คือ การปรับตัว แต่ยังไงเราก็คงหนีความเป็นตัวของตัวเองไม่พ้นหรอก
ทั้งมิตรภาพ ความสนุก ความเศร้า ทุกอย่างมันมีค่า อาจจะไม่อยู่ในใจตลอดเวลา
แต่ก็จะรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้คิดถึงยายตุ๊ ตามาก สมาชิกบ้าน207 และอาจารย์ด้วยคับ
สิ่งที่ได้เรียนรู้มาใหม่นั้น ทุกอย่างมีค่า เป็นบทเรียนที่ดี
แต่มันจะไร้ค่า....หากเราไม่รู้จักเอามันมาใช้
อย่างน้อยมันก็สอนเราว่าการที่เราต้องอยู่ร่วมกับคนอื่นๆนั้น
เราอาจได้ทำในสิ่งที่เราชอบ ถนัด และก็ต้องทำในสิ่งที่เราไม่ชอบ หรือไม่เคยทำมาก่อน
คนอื่นเองก็เช่นกัน
10 วันก็รอดมาได้อย่างไม่เลวร้ายนักและยังได้รู้จักคนบนโลกนี้เพิ่มอีกนิด
..........ยังไงก็ขอบคุณทุกคนละกัน ถ้ามีโชคเราคงได้พบกันอีก(อันนี้ยายตุ๊บอกเอง อิอิ)
 9월 16일 ·÷±‡±±‡±÷·ฟ้าฝน เป็นใจ·÷±‡±±‡±÷· เฮ้อ...มีเรื่องอยากเขียนเองซะที แต่ไม่รู้จะขึ้นยังไงน่ะ เลยยืมคนอื่นมาละกัน.......
....ก็ความรักก..มันเป็นข้อความลึกๆ ของใจ ถ้าถามว่าหน้าตาเป็นแบบไหน
ฉันคิดว่าคงหน้าตาเหมือนเธอ
....ก็ความรักก..เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันยิ้มได้ ช่วยฉันให้มีความสุขไม่ว่าอยู่ไหน
เธอรู้มั้ย.....?
คนเราเนี่ย จะรู้ได้ยังไงว่า ตอนนี้เรารักใครสักคนเข้าแล้ว
เอาอะไรมาเป็นสิ่งยืนยันว่าตอนนี้เรากำลังเจอคนที่ใช่
ความรักเนี่ยมีพลังมหาศาล เปลี่ยนคนคนหนึ่งเป็นอีกคนนึงได้
ไม่ว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปเป็นนั้น จะเพื่อความรักของเรา หรือเพื่อคนที่เรารักก็ตาม
แต่มันก็คงเป็นความเต็มใจ หรือความไม่รู้ตัวว่าเราไม่เหมือนเดิมแล้ว
ที่แน่ๆๆ มันทำให้มีความสุข เหมือนทำทุกอย่างเพื่อใครซักคนตลอดเวลา
บางคนที่เราก็รู้จักดี ว่าเป็นคนนิ่งๆ เฉยๆ ไม่ค่อยสนใจใครๆ รอบข้างซักเท่าไหร่
แต่เมื่อมีความรัก มันกลับทำให้คนๆนั้น เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด ทีละนิด
อ่อนโยนขึ้น พูดหวานๆแบบที่ชีวิตนี้เราไม่คิดว่าจะได้ยินจากคนอย่างมันมาก่อน
หรือบางครั้ง ก็มีความรักแบบไม่รู้ตัว มันค่อยๆ เข้ามาแบบที่ไม่รู้ตัว
บางคนมารู้ว่านั่นคือความรัก ก็เมื่อมันจากเราไปแล้ว
แล้วเราจะทำอะไรได้อีก......................................
นอกจากมองมันจากเราไป อาจเร็ว ช้า ยังวนเวียนอยู่ หรือจากไปแบบไร้ร่องรอย
หรือรอว่ารักใหม่มันจะเข้ามา เกิดขึ้นวันไหน
และก็หวังว่าเราคงเข้าใจมันเร็วขึ้น ก่อนมันจากเราไปอีก
บางครั้งการได้รักใครสักคนก็เป็นความสุขแล้วนะ
เคยอ่านเจอคนเค้ามาเล่าว่าถูกบอกรักกลางอากาศ น่ารักดี
แค่อ่านเรายังรู้สึกได้เลยว่า เค้ามีความสุขแค่ไหน
ถึงแม้ว่า จะยังไม่เคยสุขจากการบอกรักใครหรือถูกใครบอกรักก็ตาม
แค่ได้รู้ว่าเราก็รักใครเป็น ก็สุขแล้ว หวังว่าสักวันถ้ากล้าพอ เค้าคงจะได้รู้
เฮ้ย...ไอ้เพื่อนที่มีความรักอยู่น่ะ มีได้แต่อย่าลืมเพื่อนล่ะเฟ้ย......
ไม่แน่ใจกับท่าที แต่รู้ว่ามีความหมาย
ได้พบกันอยู่ทุกวันแต่ฉันไม่เคยมั่นใจ จะให้ทำอย่างไร ก็ไม่รู้ ยังเฝ้ามองเธออยู่ทุกคืนวัน ดูเหมือนมีอะไรอยู่ในดวงตาคู่นั้น บอกฉันให้รู้อยู่ทุกวัน ว่าเธอมีใจให้เหมือนกัน รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า ไม่อยากคาดเดา เราอาจจะคิดไปเอง รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า รู้สึกบ้างรึเปล่า เพราะว่าฉันรักแต่เธอ รู้สึกรึเปล่า |
|
||||||||||
|
|
